Dyplomowałam się w zeszłym roku. Wciąż intensywnie pracuję aż wszyscy się dziwią.
Ale przecież to moja praca. Nic się nie zmieniło, zawsze tak pracowałam i "papierki" czy awanse nie są w stanie tego zmienić...
Mam odczucie, jakbym była trędowata wśród moich koleżanek, które ciągle zadają mi pytanie: po co to robię skoro już awansowałam?

czy możecie podzielić się swoimi opiniami na ten temat? Moze nie jestem aż tak bardzo wyobcowana?

Nie przejmuj się opiniami koleżanek, na pewno nie jesteś jedyną dyplomowaną pracująca z zapałem i poświęceniem. Zapewniam Cię że jest nas wiele. Wiadomo że awans był męczący ale nie przez to, że pracowało się z dziećmi, lecz przez zbieranie"papierków", dokumentowanie wszystkiego, a już najbardziej żenujące było dla mnie zbieranie podziekowań,potwierdzeń czegoś co robiłam. Może i nie raz nachodziły mnie myśli, że jak zdobęde awans to sobie odpuszczę, ale to były chwile zmęczenia.Wiedziałam, że tak sie nie da. Jeżeli od początku swojej pracy zawodowej wkładamy w nią serce to juz tak pozostanie i nie ważne, czy staramy sie o awans,czy jeszcze cos innego. Pozdrawiam cie goraco i życzę powodzenia w pracy i wiele radości i satysfakcji z jej wykonywania.

Jestem również nauczycielem dyplomowanym i nie brak mi nowych pomysłów na ciekawe scenariusze zajęć, programy autorskie itp. Ostatnio organizuję z dziećmi teatrzyki, które cieszą się ogólnym zainteresowaniem, również w środowisku lokalnym. Uważam, że jeżeli się ma prawdziwe powołanie to staż, awans, czy wiek nie ma wpływu na "wypalenie zawodowe".