Programy restrukturyzacji wydatków w samorządowych oświatach sprawiły, że najpierw likwidowano przedszkola, a teraz szuka się sposobów na rozwiązanie problemu dużej ilości dzieci i małej liczby placówek.

Jednym ze sposobów jest właśnie przenoszenie dzieci sześcioletnich do szkół, które nie są w żaden sposób przygotowane do pracy z małymi dziećmi. W szkołach nie są wydzielone miejsca dla maluchów, nie ma odpowiednich mebli, sale nie są wyposażone w odpowiednie zabawki i gry, które sa nieodzownym materiałem do twórczej zabawy dziecka, a ubikacje nie są dostosowane do ich wzrostu. Dzieci nie mogą też liczyć na zjedzenie śniadania lub podwieczorku w stołówce. Rodzice nie są zainteresowani posłaniem dzieci wcześniej do szkoły przede wszystkim ze względu na opiekę, którą przedszkole zapewnia w godzinach pracy rodziców.

Innym ciekawym sposobem jest reorganizacja dodatkowego wynagrodzenia nauczycieli za np. za zastępstwa w czasie choroby innych koleżanek. Praktyki, gdzie podczas nieobecności nauczyciela będącego na zwolnieniu lekarskim, grupa jest dzielona i dzieci przepychane z sali do sali nie służą mu w najmniejszym stopniu. 

Każda z tych form jest zła i krzywdząca przede wszystkim dla dziecka, które jest wciąż traktowane przedmiotowo, a nie podmiotowo. Szukanie oszczędności jego kosztem jest niedopuszczalne i niesie za sobą nieodwracalne negatywne skutki.

Tłumaczenie MEN, że w Europie uczące się w szkołach sześciolatki to już standard nie znajduje odniesienia do polskich realiów, gdzie świat dziecka sześcioletniego wygląda zupełnie inaczej aniżeli w cywilizowanych krajach Europy. Polski sześciolatek zmaga się z wadami wymowy, wadami postawy, infekcjami i ogromnym stresem związanym z coraz większymi wymaganiami. Pogoń rodziców za pracą i pieniądzem, by godziwie żyć spycha na margines prawdziwą ich rolę wychowawczą i opiekuńczą.  Dzieci przychodzą do przedszkoli chore, zakatarzone i niedoleczone. Jak taki sześciolatek znajdzie się w szkole- molochu  (przecież jest ich większość), w której klasa liczyć będzie ok.30 dzieci (takie są realia), a sala będzie uboga (bo i skąd pieniądze?) w zabawki i gry dydaktyczne oraz inny potrzebny sprzęt do prawidłowego rozwoju dziecka? 

Czym się kierujemy podejmując bardziej polityczne, aniżeli praktyczne decyzje w sprawach dzieci?

Dlaczego nie szukamy własnych wzorów, które sprawdziłyby się w polskich realiach? 

Kto "zapłaci" za błędne decyzje w sprawach dzieci popełniane przez kolejne ekipy rządzące? 

Czy dzieci muszą być materiałem doświadczalnym kolejno postępujących po sobie reform oświatowych?