W całym łańcuchu dydaktyczno wychowawczym od wielu pokoleń Rodziców ustawiono na jego końcu. Pełen ufności rodzic zawierzał ludziom, którzy z racji swojej profesji lub zajmowanego stanowiska byli specjalistami od tego by ich dziecko miało opiekę, nauczyło się rachować, czytać i pisać. Wiara rodziców w dobre intencje rządzących zmieniła się z czasem wprowadzania reform w edukacji, a niezadowolenie z podejmowanych decyzji dotyczących ich dziecka przerodziły się w nieufność tak bardzo, że postawa rodziców także uległa przemianom.  

Rodzice  stają się dociekliwi i roszczeniowi, czytają artykuły, śledzą poczynania ministerstwa i nie zawsze zgadzają się na wszystko. To nie są już grzeczni rodzice, którzy nie myślą zbyt dużo, nie pytają i zdają się na łaskę innych odpowiedzialnych za los ich dzieci. Ruch stworzony przez Elbanowskich poruszył całe społeczeństwo i pokazał, że dla idei można zrobić wiele.

Czytaj artykuł Karoliny i  Tomasza Elbanowskich "Pospolite ruszenie rodziców" w Rzeczpospolitej