- Urlop Przedszkolanki

Żyję nie tylko po to, aby pracować, ale także po to, by się bawić, marzyć, przeżywać radości i smutki, obserwować świat. Ponieważ pracuję przez cały rok, organizm funkcjonuje według rytmu wyznaczonego przez pracę i dlatego tak trudno oderwać się od niej w czasie wakacyjnego wypoczynku. Moje zaangażowanie w pracę jest tak duże, że nie potrafią przestać o niej myśleć nawet podczas urlopu. Chcę odpocząć od pracy, ale nieustannie myślę, czego nie zdążyłam zrobić i domknąć, bo zostałam wysłana na „przymusowy urlop” w lipcu i sierpniu. Zabieram, więc do domu kartony i farby do malowania dekoracji na wrzesień, książki i pomoce potrzebne do pisania wszelakiego rodzaju dokumentów, segregatory i teczki do uporządkowania- chcę w nowy rok szkolny wejść uporządkowana i zająć się tylko bieżącymi sprawami.

To nie pracoholizm lecz warunki i organizacja pracy nauczyciela wymusza na mnie takie zachowania. Wiem, że aby osiągnąć więcej muszę mieć szacunek dla samej siebie, więc z szacunku dla siebie chcę także odpoczywać „bez zawodowej pracy”.

Do życia potrzebny jest mi odpoczynek. Praca i wypoczynek warunkują w równym stopniu mój osobisty rozwój, a urlop to nie żaden luksus, lecz odpowiedź na potrzeby organizmu. Wszak pracuję 24 godziny na dobę: jestem mamą, żoną, synową, córką, siostrą, kucharką, praczką, sprzątaczką, nauczycielką, opiekunką, pielęgniarką, złotą rączką, kierowcą, doradcą, artystką, pocieszycielką, itd…Czy to mało?

Swój urlop mam prawo i chcę spędzić w sposób optymalny, bo jest on równie ważny, jak sen w ciągu doby– pozwala organizmowi zregenerować się, nabrać sił na nadchodzący następny rok. Ignorowanie tych potrzeb prędzej czy później zemści się, a w końcu odbije się na moim zdrowiu. Dlatego już w styczniu postanowiłam wraz z mężem zaplanować 2 tygodniowy urlop we wrześniu nad ciepłym morzem. Ustaliliśmy termin i miejsce, w którym chcielibyśmy wspólnie odpoczywać. Kiedy na początku roku kalendarzowego przedstawiłam dyrekcji przedszkola swój plan urlopowy spotkałam się z kategoryczną odmową. W uzasadnieniu usłyszałam, że urlop w miesiącach powakacyjnych mogę spędzać tylko wtedy, gdy przedszkole będzie miało dyżur wakacyjny. Nie pomogły argumenty, że we wrześniu najlepiej odpocznę, bo to spokojny czas bez tłumów i jazgotu dziecięcych głosików, czas niższych temperatur sprzyjających mojej nadciśnieniowej chorobie i czas tańszego wypoczynku. W efekcie mój wakacyjny odpoczynek, na który przymusowo zostałam wysłana w okresie letnich wakacji zakończył się tym, że spędziłam tydzień poza domem, bez męża, na zatłoczonej plaży z wysokimi temperaturami i dotkliwą chorobą, która mnie z tego powodu dopadła.

Zastanowiłam się wówczas, kim jestem i czy ktoś liczy się z moimi potrzebami po 30 latach pracy? Dlaczego, choć prawo mi na to przyzwala, nie mogę spędzić urlopu w dogodnym dla mnie terminie? Kto o tym decyduje i czy utarte stereotypy można łamać?

W lipcu i sierpniu samorządowe przedszkola powinny być otwarte i zapewniać dzieciom opiekę. Tym bardziej, że nauczyciele pracujący nie mają obowiązku, tak jak ich koledzy ze szkół, do korzystania z urlopu w czasie wakacji. Zatrudnionym w przedszkolach przysługuje 35 dni urlopu i mogą go wykorzystać w dowolnym czasie w ciągu całego roku.

Przedszkolny Plan urlopów ustalany na początku roku kalendarzowego nie obejmuje potrzeb nauczyciela lecz to, co jest dla przedszkola najlepsze. A najlepsze jak zwykle są względy ekonomiczne. Nauczyciel korzystający z urlopu poza wakacyjnymi miesiącami jest „kosztownym” pracownikiem, bo za jego nieobecności trzeba wypłacić dodatkowe, wcale niemałe pieniądze tym, którzy będą pracować podczas jego nieobecności. Pracodawca planując urlopy, bierze pod uwagę wnioski pracowników dotyczące terminu oraz uwzględnia konieczność zapewnienia normalnego toku pracy (art. 163 § 1 Kodeksu pracy) i na tej podstawie, to on ostatecznie decyduje o terminie wypoczynku nauczyciela.

Czuję się jak przedmiot ekonomicznych rozliczeń, a nie jak człowiek, który ma potrzeby i któremu coś przysługuje po wielomiesięcznej, bardzo wyczerpującej pracy. Wyżyłowana do ostatniego wytchnienia nie mam prawa zadecydować o terminie urlopu, bo prawo chroni nie mnie tylko pracodawcę. Jestem przedmiotem, a nie podmiotem. Zatraceni w finansowych rozliczeniach decydenci gubią człowieczeństwo i stają się maszynami, dla których nie ma uczuć, potrzeb ani ludzkiego spojrzenia na ważne dla innych sprawy. Buchalteria ponad potrzebami człowieka.