- Wpływ rodziców na kształtowanie pozytywnych postaw dzieci

Napisany przez Lidia Słodkiewicz, z 08-11-2005 09:28

Opinie : 2623

Oddziaływania wychowawcze muszą być tak przemyślane, aby zapewniały warunki wszechstronnego rozwoju dziecka i ściśle z rozwojem tym powiązanych zainteresowań, które wdrażają dziecka do właściwego kierowania swoim życiem w wieku dorosłym. W oddziaływaniach wychowawczych istotne jest zrozumienie psychiki dziecka, a także wytworzenie atmosfery wzajemnego zaufania i serdeczności. I Akceptacja, jako budulec poczucia bezpieczeństwa i własnej wartości.

,, Wychowuj dziecko stosownie do drogi, którą ma iść”

Salomon

,, Każdy z nas powinien mieć takie miejsce, gdzie może być sobą, gdzie jest wolny od krzywd niebezpieczeństw, gdzie może oddychać pełna piersią. Takim miejscem powinien być dom.”

Josh McDowell

Oddziaływania wychowawcze muszą być tak przemyślane, aby zapewniały warunki wszechstronnego rozwoju dziecka i ściśle z rozwojem tym powiązanych zainteresowań, które wdrażają dziecka do właściwego kierowania swoim życiem w wieku dorosłym.
W oddziaływaniach wychowawczych istotne jest zrozumienie psychiki dziecka, a także wytworzenie atmosfery wzajemnego zaufania i serdeczności. I Akceptacja, jako budulec poczucia bezpieczeństwa i własnej wartości.

Rodzice powinni poznać unikalne cechy swojego dziecka. Jest nas ponad pięć miliardów ludzi i nie ma drugiej takiej osoby. Po co upodabniać się do kogoś? Musimy pomóc w zbudowaniu dzieciom zdrowego obrazu siebie i zaakceptowaniu tego, iż każdy z nas jest niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju. Jako rodzice powinniśmy wychowywać dziecko na jego,, własny sposób”. Nie jest to samopas, ale nasze nauki muszą być zgodne z jego drogą, zwyczajami, zainteresowaniami. Muszą one uwzględniać jego indywidualność i skłonności oraz nadążać za jego rozwojem fizycznym i umysłowym. Rodzice instynktownie wyczuwają odmienność swojego dziecka, mimo to popełniają wiele błędów, dyscyplinując dzieci w podobny sposób, porównując je i stawiając im podobne wymagania. Takie standardowe wychowanie niszczy osobowość dziecka. A istotne jest to, aby nie tłumić niepowtarzalności dziecka. Rozpoznawanie prawdziwej natury dziecka i wychowanie go zgodnie z nią to nasze zadanie.
O wiele więcej szczęścia przynosi nam zadowolenie z nas samych niż ciągłe dążenie do bycia kimś innym. Uświadamiając to naszym dzieciom okazujemy im miłość, która jest bezwarunkowa i niezależna. Kochamy je bez względu na wszystko, nie muszą one zarabiać na naszą miłość. Jest to bardzo trudne i wymaga naszej dyscypliny. Powinniśmy mieć tego świadomość przez cały czas, codziennie. Nasze dzieci muszą czuć się akceptowane takim, jakimi są, potem możemy od nich wymagać. Należy wejść w świat dziecka i widzieć go jego oczyma. Musimy cierpliwie tłumaczyć, dlaczego to jest dobre a to złe, ale zawsze akceptując dziecko. Jeśli dziecko nie czuje akceptacji zaczyna żyć w strachu, niepewne. Zastraszone dziecko rzadko bywa posłuszne. Niepewne dziecko jest skryte. Im więcej okażemy im bezwarunkowej akceptacji tym bardziej będą skłonne do otwartości, dzielenia się swoimi przeżyciami. Obojętność i wyższość wobec dzieci jest największym uszczerbkiem dla godności każdego człowieka.

II docenianie jako klucz d o wytworzenia poczucia własnej wartości.

Jesteśmy istotami działającymi. Docenianie łączy się ze znaczeniem, poczuciem ważności oraz możliwością nieobojętnego dla innych działania naszych zachowaniach przeważa ganienie, często zapominamy o pochwale. Często łapiemy się na tym, iż wyszukujemy błędy u dziecka by je zganić, tym czasem winniśmy starać się przyłapać dziecko na tym, jak robi coś dobrze. Każdy chce słuchać słów uznania. Ważne jest, aby dziecko nie zaczęło się kierować koniecznością osiągania sukcesów. Jeśli się postaram to rodzice mnie docenią. Życie opierające się na przymusie sukcesu powoduje powstanie poczucia winy. Pamiętajmy, iż ważniejsze od osiągnięć są starania dziecka, a wartością dziecka jest to, iż jest ono człowiekiem. Obdarzmy, więc nasze dzieci takim poczuciem bezpieczeństwa, miłości, własnej wartości, aby miały swobodę w popełnianiu błędów. Wtedy będą mogły zdobyć spokój ducha i wykorzystać w pełni swoje możliwości.
Poważnym niebezpieczeństwem w procesie wychowania jest wepchnięcie dziecka na drogę życia opartego na przymusie sukcesu najważniejsze jest, by dzieci nauczyły się dawania z siebie wszystkiego, co najlepsze i uświadomić im, że ma to w życiu istotne znaczenie. Wpajając im takie rozumowanie uwalniamy je tym samym od myślenie kategoriami zwycięstwa i porażki. Dlatego tak ważne jest docenianie wysiłków dziecka, a nie wyniku przegranej lub wygranej. Gdy dziecko wie, że wartość jego samego jest większa od najwspanialszych wyników sportowych czy świadectwa może się wówczas uspokoić, poczuć się bezpiecznym i zdolnym do osiągania lepszych rezultatów.

III uczucia okazywane dzieciom.

Nasze dzieci, jeśli mają być kochane, akceptowane powinny otrzymywać od nas uczucia i raczej powinno ich być za dużo niż za mało. Jeśli nie otrzymują dzieci uczuć poszukują ich gdzie indziej. Istnieje taka opinia, iż starsze dzieci nie potrzebują już tych uczuć, tylko małe dzieci są pieszczone, całowane. Nic bardziej błędnego, nadal dzieciom potrzebne są uczucia. Jeśli ich nie doświadczają poszukują ich w niewłaściwy sposób. Dowodem na to jest obniżanie się wieku, w którym dzieci osiągają dojrzałość seksualną
( 100 lat temu był to 16 rok życia, w latach 50-tych 14 lat, a teraz zbliża się do 12 roku życia. Z racji tak szybkiego obniżania się wieku dojrzałości, coraz trudniej dzieciom poradzić sobie z emocjonalnym stresem. Z przeprowadzonych badań wynika, iż młodzi ludzie boją się dwóch sytuacji:, że nikt ich nie pokocha i tego, że sami nie będą zdolni do miłości. Te obawy powodują instrumentalne podejście do seksu.
Jeśli w dzieciństwie dziecko otrzymało dużo ciepła, uczuć, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że jako nastolatek będzie zmuszone traktować siebie jako towar wymienny za taką potrzebną mu miłość.
Najważniejszym budulcem poczucia bezpieczeństwa i pewności siebie jest miłość rodziców do niego i wobec siebie nawzajem. Niestety dzieci często są świadkami czegoś innego. Potrzeba zawsze nie tylko teorii, ale przykładu. Jeśli nie znajdą go w domu będą szukać go gdzie indziej. Skutki tego mogą być tragiczne.

IV Dostępność jako nasycenie dziecka swoim czasem.

Często w domach dzieci słyszą: może później, jestem zajęty, nie mam czasu!
Zawsze mamy jakieś zajęcia, umowy, terminy, ale nasze dziecko ma jeden raz,,naście lat!” Czy będą kiedyś mieć więcej czasu? Chyba nie. A jeśli nawet tak, nasze dzieci nie będą już nas potrzebować. Dla nich ważne jest tu i teraz. One potrzebują niezaplanowanego, niezorganizowanego czasu. Musimy być cierpliwi. Wysłuchać dziecko, pozwolić mu mówić i,, przeszkadzać” nam. Na tym polega prawdziwa akceptacja i docenianie. Dawanie komuś do zrozumienia, że wiele dla nas znaczy, wymaga wysiłku i czasu. Przerwanie wykonywanej pracy bywa niewygodne, ale to pozwala, ale to pozwala zrozumieć naszym dzieciom, że są dla nas ważne. Niestety rodzice często mają,, zbyt wiele zajęć”. Spędzanie czasu z dziećmi pozwala im poznać nas z różnych stron. Nie chodzi tu tylko o,, wielkie chwile”, wyjście do kina czy na wakacje. Te chwile są ważne, ale tak naprawdę kształtujemy nasze dzieci poprzez te małe chwile, wspólnych zakupów, rozmów przy stole, w drodze do pracy. Dostępność jest jednym z najważniejszych elementów wychowania. Jeśli my będziemy interesować się dziećmi to i one zainteresują się później nami.

V Stawianie granic w rozwijaniu samodyscypliny.

Na koniec zastanówmy się, jakimi jesteśmy rodzicami? Autokratycznymi? Czy rozciągamy nad nimi władzę absolutną, jesteśmy skłonni cały czas ich kontrolować i w niewielkim stopniu wspierać? Często tworzymy dzieciom,, dobre rodziny”. Dobrze je żywimy, ubieramy, pozwalamy spotykać się z rówieśnikami itd. Dajemy im wszystko poza odpowiednim wsparciem i miłością.
A może jesteśmy rodzicami pobłażliwymi, silnie wspieramy swoje dzieci bez żadnej kontroli?
Bardzo ważne jest uczyć dzieci samodyscypliny i odpowiedzialnego zachowania a do tego potrzebne są ograniczenia, które oznaczają autentyczne zainteresowanie dziećmi. Aby osiągnąć równowagę miłości i ograniczeń, wsparcia i kontroli, rodzice powinni przyjąć podejście autorytatywne. Polega ono na stosowaniu różnych dawek miłości i ograniczeń, dzięki czemu możliwe jest wytworzenie zrównoważonych stosunków między rodzicami a dziećmi. Dzieci odczuwają miłość, ale wiedzą,że podlegają również kontroli. Prawdziwa miłość wiąże się z ograniczeniami. Stanowią one swoiste bariery, wewnątrz których dziecko może poruszać się bezpiecznie. Bez autorytetu rodzica dziecko pozbawione jest stabilności. Stawiając dziecku ograniczenia, musimy pamiętać, ze jest ono tylko dzieckiem i ma prawo do,,złego zachowania”. Nie róbmy z tego wielkiego problemu, raczej szukajmy tego, co dobre. Kara za złe zachowanie powinna być niewielka. Autorytet powinien być związany z uczuciem a nie z kijem. Drugi sposób dyscyplinowania dzieci oprócz ograniczeń są konsekwencje. Dzieci powinny wiedzieć, że poniosą konsekwencje swoich wyborów. My rodzice uświadamiając im to, pomagamy im w życiu dokonywać dobrych wyborów. Powinniśmy to czynić w spokoju i miłości. Nie możemy siłą narzucić dzieciom naszych decyzji.

Bibliografia:
Książki Josha Mc Dowella
,, Dawać, brać, kochać”
,, Odpowiedzi na trudne pytania”
,, Zadziwiający wpływ tatusia”
,,Biblia”