| Napisany przez Krystyna Prokopczyk,
z 11-10-2005 00:00
|
Opinie : 2029  |
Dużo miejsca w metodykach wychowania przedszkolnego poświęcone jest poznawaniu dziecka, jego potrzeb biologicznych i psychicznych. Poznawanie wychowanków wymaga od nauczycielki zbierania informacji o dzieciach oraz obserwacji ich zachowań w różnych sytuacjach życiowych. Wobec tego postawa nauczycielki musi charakteryzować się spostrzegawczością dobrą uwagą i pamięcią, aby mogła sprawdzać swoje opinie o wychowanku. Znajomość dzieci ma wpływ na kontakt z rodzicami, jakość udzielanych wskazówek odnośnie wychowania dziecka i współdziałania z przedszkolem.
Postawa nauczycielki o silnych i pozytywnych uczuciach w stosunku do
wychowanków ma ogromny wpływ na rozwój i wychowanie dzieci w wieku
przedszkolnym. Wobec tego, traktując swoją pracę z przejęciem i
odpowiedzialnością powinna otaczać wychowanków wielostronną opieką.
Pozytywna postawa opiekuńcza przynosi efekty w wychowaniu i kształceniu
dzieci. Wpływa na ich dobre samopoczucie, wytwarza wzajemną więź
emocjonalną oraz pożądaną atmosferę wychowawczą.
Nauczycielka własną postawą pobudza w dzieciach uczucia, ciekawość,
chęć do działania w środowisku przedszkolnym i otaczającym je świecie.
Rolą jej jest zrozumienie dziecka, pełna jego akceptacja, serdeczne i
życzliwe traktowanie, mówienie do niego po imieniu (co świadczy o
bliskości emocjonalnej) oraz zapewnienie pełnego bezpieczeństwa.
Wówczas dziecko staje się coraz śmielsze, nabiera pewności siebie i
lepiej samo nawiązuje kontakty z rówieśnikami i personelem
wychowującym. Ważnym elementem w doskonaleniu komunikowania
się wychowawczyni z dziećmi są nakazy, zakazy związane bardzo często „z
grzecznością” i „szacunkiem” dla innych.
W związku z tym nauczycielka powinna stwarzać, a nawet wykorzystywać
naturalne sytuacje wychowawcze, podczas których ma możliwość zapoznania
dzieci z tym, co wolno, co można, co jest właściwe lub niekorzystne.
Powinna też często udzielać pochwał dziecku za oczekiwane od niego,
pożądane zachowania, osiągnięcia, a także udzielać wskazówek, tłumacząc
i pokazując, gdy postąpiło niewłaściwie. Nauczycielkę ma tu cechować
postawa zaufania do dzieci, a dzieci do niej. Wzajemne zaufanie pozwala
nauczycielce zachować postawę stanowczą i wymagającą. Dzieci potrafią
wyczuć przychylną postawę wychowawczyni, uwydatniającą się we
wszystkich przejawach zachowania, a mianowicie w wypowiedziach,
gestach, mimice i ruchach. Między innymi przez przychylną postawę wobec
dzieci, staje się dla nich osobą znaczącą.
W dobrej atmosferze wychowawczej dzieci czują się bezpieczne, ufają
nauczycielce i sobie, przez co wytwarzają w sobie poczucie własnej
wartości.
Literatura:
Dudzińska I. (red.): Metodyka wychowania w przedszkolu, Warszawa: WsiP 1981
Kwiatowska M., Topińska Z. (red.): Metodyka wychowania przedszkolnego, Warszawa PZWS 1972
Legowicz J.: O nauczycielu. Filozofia nauczania i wychowania, Warszawa: PWN 1975
|