22.05.2012.
Start arrow NAUCZYCIEL arrow PUBLIKACJE arrow Nauczycieli arrow Niektóre właściwości postaw wychowawczych nauczycielki przedszkola

Niektóre właściwości postaw wychowawczych nauczycielki przedszkola Drukuj Poleć znajomemu
Oceny: / 0
KiepskiŚwietny 
Autor: Krystyna Prokopczyk   
11.10.2005.
Dużo miejsca w metodykach wychowania przedszkolnego poświęcone jest poznawaniu dziecka, jego potrzeb biologicznych i psychicznych. Poznawanie wychowanków wymaga od nauczycielki zbierania informacji o dzieciach oraz obserwacji ich zachowań w różnych sytuacjach życiowych. Wobec tego postawa nauczycielki musi charakteryzować się spostrzegawczością dobrą uwagą i pamięcią, aby mogła sprawdzać swoje opinie o wychowanku. Znajomość dzieci ma wpływ na kontakt z rodzicami, jakość udzielanych wskazówek odnośnie wychowania dziecka i współdziałania z przedszkolem.
Postawa nauczycielki o silnych i pozytywnych uczuciach w stosunku do wychowanków ma ogromny wpływ na rozwój i wychowanie dzieci w wieku przedszkolnym. Wobec tego, traktując swoją pracę z przejęciem i odpowiedzialnością powinna otaczać wychowanków wielostronną opieką. Pozytywna postawa opiekuńcza przynosi efekty w wychowaniu i kształceniu dzieci. Wpływa na ich dobre samopoczucie, wytwarza wzajemną więź emocjonalną oraz pożądaną atmosferę wychowawczą.

Nauczycielka własną postawą pobudza w dzieciach uczucia, ciekawość, chęć do działania w środowisku przedszkolnym i otaczającym je świecie. Rolą jej jest zrozumienie dziecka, pełna jego akceptacja, serdeczne i życzliwe traktowanie, mówienie do niego po imieniu (co świadczy o bliskości emocjonalnej) oraz zapewnienie pełnego bezpieczeństwa. Wówczas dziecko staje się coraz śmielsze, nabiera pewności siebie i lepiej samo nawiązuje kontakty z rówieśnikami i personelem wychowującym. Ważnym elementem           w doskonaleniu komunikowania się wychowawczyni z dziećmi są nakazy, zakazy związane bardzo często „z grzecznością” i „szacunkiem” dla innych.         

W związku z tym nauczycielka powinna stwarzać, a nawet wykorzystywać naturalne sytuacje wychowawcze, podczas których ma możliwość zapoznania dzieci z tym, co wolno, co można, co jest właściwe lub niekorzystne. Powinna też często udzielać pochwał dziecku za oczekiwane od niego, pożądane zachowania, osiągnięcia, a także udzielać wskazówek, tłumacząc i pokazując, gdy postąpiło niewłaściwie. Nauczycielkę ma tu cechować postawa zaufania do dzieci, a dzieci do niej. Wzajemne zaufanie pozwala nauczycielce zachować postawę stanowczą i wymagającą. Dzieci potrafią wyczuć przychylną postawę wychowawczyni, uwydatniającą się we wszystkich przejawach zachowania, a mianowicie w wypowiedziach, gestach, mimice i ruchach. Między innymi przez przychylną postawę wobec dzieci, staje się dla nich osobą znaczącą.

W dobrej atmosferze wychowawczej dzieci czują się bezpieczne, ufają nauczycielce i sobie, przez co wytwarzają w sobie poczucie własnej wartości.

                                  
Literatura:
Dudzińska I. (red.): Metodyka wychowania w przedszkolu, Warszawa: WsiP 1981
Kwiatowska M., Topińska Z. (red.): Metodyka wychowania przedszkolnego, Warszawa PZWS 1972
Legowicz J.: O nauczycielu. Filozofia nauczania i wychowania, Warszawa: PWN 1975


 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »