W szybkiej, skutecznej adaptacji dziecka pomagają intuicyjnie dobierane metody wychowawcze oraz odpowiednie rodzaje terapii zabawowej. Dziecko przekraczając próg przedszkola żegna się z tym, co dla niego jest bardzo bliskie i kochane, nagle zostają zerwane więzy dziecka z dotychczasowym środowiskiem. Samopoczucie egocentrycznego trzylatka, który nie ma poczucia czasu i przestrzeni jest równoznaczne z odczuciem dorosłego, który znalazł się np. w zupełnie obcym, nieznanym pomieszczeniu, w nieznanym czasie. Reakcją dziecka jest płacz, wyrażanie chęci powrotu do domu, niezależnie jaki by on był.   
W takiej sytuacji nie zawsze pomoże  słowo, uśmiech, serdeczność czy kolorowa zabawka. W tym momencie przychodzi z pomocą kukiełka.

Uważam, że nawet najprostsze formy teatrzyku są bardzo pomocne w pierwszych dniach pobytu dziecka w przedszkolu, jak również umiejętność komunikowania się z dzieckiem, negocjacji, wczuwania się w sytuację malucha. Empatia i kreatywność nauczyciela pomogą dziecku w pokonaniu tego trudnego okresu. Pacynki, lalki mówiące ludzkim głosem, zwracające się do dziecka, wykonujące przy tym ruchy, angażuje dziecko do myślenia. Dla niego jest to coś zupełnie nowego, nieznanego, przyciągającego uwagę. Dziecko zazwyczaj przestaje płakać, siła zaciekawienia odwraca jego uwagę od aktualnych trosk, nie pyta o mamę, buzia jaśnieje. Jest zainteresowane tym, co dzieje się wokół, zaczyna towarzyszyć bohaterom w ich przygodach, śledzi ich losy, często podobne do swoich, przeżywa z nimi dole i niedole, utożsamia się z bohaterami bajek, chce być mądre i dzielne, więc nie może płakać.

Oczywiście estetyczne i moralne wartości utworów nie docierają do świadomości dziecka w sposób jednolity. Niekiedy silniej przemawia wątek dramatyczny, kiedy indziej wygląd, gra kukiełek lub śpiew. Przeżycie razem z bohaterami ich losów wzbogaca wiedzę ,dziecko zdaje sobie sprawę, że to nie tylko on „cierpi” swoje niedostatki, ale również inni i jakoś sobie z tym radzą.

Terapia teatralna doskonale pomaga dziecku w jego kłopotach, tym bardziej że fikcja i rzeczywistość mieszają się u malucha. Oczywiście z czasem teatr pomoże dziecku rozgraniczyć te dwa światy. Dzięki takim zabawom dziecko poznaje samego siebie, swoje możliwości, oswaja się z innymi, nabiera zaufania do nauczyciela i rówieśników. To sprawia, że jest w stanie sprostać wymaganiom „dojrzałości przedszkolnej”, czyli umiejętności pozostania na kilka godzin pod opieką personelu przedszkola , współuczestniczenia w zajęciach tam organizowanych, zintegrowania się z gromadą rówieśników. Gdy dzieci polubią pacynkę, same staną się małymi aktorami, bo przecież w dzieciach istnieje skłonność do nadawania przedmiotom cech ludzkich. Dzięki tym zabawom dziecko będzie miało świadomość istnienia  świata realnego i fikcyjnego i będzie w stanie je odróżniać.

    Kiedy dziecko gra rolę Kopciuszka jest Kopciuszkiem, wygląda jak Kopciuszek, ale gdy zejdzie ze sceny już nim nie jest, ani księciem, ani inna baśniową postacią. Wtedy jest rzeczywistość.

Wnioski jakie nasuwają się z tych rozważań są następujące:

- Teatrzyk zdecydowanie pomaga dzieciom polubić przedszkole,

- Daje możliwości kreowania „tu” i „teraz” pełnej improwizacji, spontaniczności, odkrywa wewnętrzny świat i potrzeby dziecka

- Daje możliwość zapomnienia o swoich kłopotach,

- Zmniejsza lub eliminuje agresję, cynizm, brak empatii

- Pozwala i uczy komunikować się z dzieckiem

- Oddziałuje na całą osobowość

- Umożliwia wyrażanie takich emocji jak: strach, złość, zmieszanie, smutek

- Pozwala wyrazić pragnienia i marzenia dziecka,

- Wspomaga rozwój empatii,

- Wycisza dzieci nadpobudliwe, koncentruje uwagę

- Kukiełka powinna działać na dziecko całościowo.

Przygotowując przedstawienie kukiełkowe należy wziąć pod uwagę wartość literacką utworu,  możliwości umysłowe i percepcyjne dziecka. Wszystkie zabawy z dziećmi, zwłaszcza teatralne powinny odbywać się w klimacie wzajemnego zaufania, aby nigdy nie wystawiać dziecka na niebezpieczeństwo moralne, psychiczne i fizyczne.