Charakterystyka nowozelandzkiej metody czytania - naturalna nauka języka

Za twórcę naturalnej nauki języka uważny jest jeden z członków zespołu pracującego nad programem naturalnego czytania w Nowej Zelandii, B. Cutting, inicjatorką tego programu w Nowej Zelandii była Wendy Pye.

 

Metoda ta, to nauka słuchania, mówienia, czytania i pisania poprzez zabawę i twórcze działania. W tej metodzie nauka pisania towarzyszy nauce czytania, a język odgrywa rolę czynnika integrującego różne dziedziny wiedzy i rodzaje aktywności dziecięcej w percepcji i poznawaniu przez dzieci rzeczywistości.

 

Naturalna nauka języka to edukacja poprzez język, w której jest on środkiem komunikacji i środkiem myślenia, nauce towarzyszy dziecięca aktywność twórcza. W metodzie tej istotne jest, aby dziecko rozumiało czytane przez siebie treści, w których ujmuje się całe jednostki językowe, a następnie przechodzi się kolejno do jego elementów. Punktem wyjścia jest doświadczenie dziecięce, które pozwala dziecku na samodzielne odkrycie związku między drukiem, a jego znaczeniem, dlatego dziecko język opanowuje na płaszczyźnie fonetycznej i leksykalnej, poznaje przy tym również jego strukturę, a zdobytą wiedzę przeobraża we własną twórczość, wykorzystując język jako tworzywo.

 

Rozwijając leksykalną stronę języka, tworzy swój czynny i bierny słownik, wymyślając nowe nazwy i nowe słowa, nadaje znaczenie poznanym rzeczom.
Podstawą nauki czytania w tej metodzie jest wykorzystanie procesów poznawczych dziecka, zwłaszcza spostrzegania i pamięci, nie jest ważne opanowanie samej techniki czytania, istotne jest czytanie ze zrozumieniem, nawet najmniejszych fragmentów tekstu. Wyrazy ujmowane są jako całe jednostki językowe (czytanie globalne), dopiero później przechodzi się do ich elementów składowych. Punktem wyjścia w nauce czytania i pisania jest cały tekst (krótki i prosty, ale zrozumiały) i jego atrakcyjny kontekst gdzie ilustracje stanowią jego integralną część.