Naturalna Nauka Języka podkreśla własną aktywność dziecka podejmowaną wspólnie z rówieśnikami i dorosłymi w toku interakcyjnego modelu nabywania kompetencji językowych. Dorosły prowokuje, wspiera, zachęca dziecko do podejmowania działań, wydobywa funkcje rozwijające się.

 

Etapy rozwoju języka dziecka:

1. Etap używania języka. Dostrzeganie i rozumienie roli języka, jako środka komunikowania się. Dziecko sygnalizuje własne stany wewnętrzne, potrzeby biologiczne, emocjonalne, poznawcze.

2. Etap tworzenia języka. W miarę opanowywania przez dziecko podstawowych reguł języka, staje się on materiałem do działalności twórczej, źródłem różnorodnych zabaw. Zabawy językowe dotyczą strony fonetycznej, leksykalnej i syntaktycznej.

Płaszczyzna fonetyczna języka: dziecko wymyśla i powtarza różne zbitki głosek, różnicuje ich natężenie, wysokość i barwę, dostrzega rymy i rytmy.

 

Płaszczyzna leksykalna języka: dziecko tworzy i rozwija czynny i bierny słownik, używa części mowy, tworzy nowe słowa i znaczenia dla rzeczy znanych lub wymyślonych przez siebie, co sprzyja tworzeniu neologizmów słowotwórczych, semantycznych i frazeologicznych.

 

Płaszczyzna syntaktyczna języka: charakterystyczne dla tego zjawiska są rymowanki, śpiewanki i wiersze dziecięce, czyli szeroko rozumiana twórczość dziecięca.

 

Chęć i potrzeba działania przeobrażającego język w tworzywo artystyczne przejawia się głównie w dziecięcej twórczości poetyckiej. Aktywność tego typu przejawia się w toku wprowadzania dziecka w świat poezji, artyzmu językowego. Utwór literacki staje się źródłem, scenariuszem do działań słownych, a wyrazem tego staje się dziecięca twórczość słowna. Dziecko, podejmując działania słowne kieruje się znaną tylko sobie zasada kompozycji organizująca jego wypowiedź poetycką, wyraża naturalną u siebie skłonność do tworzenia rymów, wyliczanek, zgadywanek.

 

Rozwojowi spontanicznej poetyckiej twórczości dziecka sprzyjają sytuacje stwarzające okazje do:

• Zabaw nowo poznanymi słowami
• Tworzenia neologizmów
• Zabaw dźwiekonaśladowczych
• Kalamburzenia
• Zabaw w rymowanie
• Tworzenia własnego języka poprzez dodawanie przyrostków i przedrostków
• Układanie wyliczanek
• Dialogu
• Swobodnej ekspresji narracyjnej
  

 

Dla każdego dziecka język jest także obiektem poznania. W trakcie nabywania świadomości językowej dziecko opanowuje reguły języka, zasady budowania wypowiedzi językowych i ich stosowania w rozmaitych sytuacjach społecznych. Zdobywając różne formy i środki językowe dziecko uczy się władać językiem, zbliżając się ku modelowi mowy dorosłych. Dziecko poznając język popełnia błędy, lecz działania dorosłych powinny wspierać jego aktywność i ciekawość werbalna. Stwarzanie sytuacji wyzwalających zaciekawienie aktywnością słowna, potrzeba doskonalenia języka, to główne zadanie dorosłego „partnera- doradcy”.